અફસોસ..

હોય પ્રેમથી હાથ અમારા હાથમાં,
તો કયા ઉણપ હતી અમેને કોઇ?
એક શબ્દની તરસ રહી અમને,
જીવનભર અમનેય ઉણપ રહશે.
મનને કોશિશ કરી માની જાયતો,
જો સ્વપ્ન સાકાર થાય અમારા,
અમે પણ પહોંચીએ ગીરીમાએ.
ને તરસ થાય પૂરી અમારી તો,
આ કલમને અહીં કાગળ પર છોડુ,
છો રહે કવિતા પછી અધુરી તોય.
પણ અફસોસ અપૂણૅ રહેવાનો રહેશે..
શિલ્પા પ્રજાપતિ..

સાબિતી આપ ..

સાબિતી આપ તારા હોવાનીય ઇશ્ર્વર હવે તો.........

જગત કહે છે તને જે ભોળાનાથ.
હુય કહુ પણ આપ તુય સાબિતી તેનીય.

જગત કહે છે તનેય જ માં જગદંબા.
હુય કહુ પણ આપ તુય સાબિતી તેનીય.

જગત મને પણ કહે છે કંઇક તો
હવેય તુય પણ આપ સાબિતી તેનીય.

તારા પાસે નથીય શ્રેષ્ઠ ફળ કદાચ,
હવેય તુ જ તો આપે છે સાબિતી તેનીય.

મે જેની તારી પાસે માંગણી કરી હતી,
પડયો કાચો તુ ચોકકસ સાબિતી છે તેનીય.

તારા હોવાનીય તુ જીદ પૂરી કર હવે,
છેવટે તુ જાતે જન્મ લઈને સાબિતી દે તેનીય.

જગતમાં મારો ના સહી ઇશ્ર્વર પણ,
બીજાનો વિશ્ર્વાસ ના તુટવાની સાબિતી દે તેનીય.

શિલ્પા પ્રજાપતિ....

વ્યાથૉ ...........

સવાર થાયને રોજ વ્યાથૉ ઉઠે છે.
રાત પડે ને સ્વપ્નમાં આવી જાય,
એવુ છે જ નહિ કે અમે પણ વળી,
કોઇ હસવાનો પ્રસંગ છોડયો હોય,
પણ મનને કઇ રીતે સમજાવવું!
રડવાનું કારણ તે હવે ભૂલી જાય.
બધી આશાઓ પૂણૅ નપણ થાય,
જો એ મન માની જાય તો બસ!
શિલ્પા પ્રજાપતિ..

છટકબારી..

ચિત્રગુપ્તને એમ હું લોકોના સુંદર ચોપડા તૌયાર કરુ છું!
તેને કયાં છે ખબર નીચે માનવો પણ નોંધપોથી રાખે છે.
તે જયારે હિસાબ કરશે,ત્યારે અમે એ નોંધપોથી ધરીશું!
વાંક કોનો હશે એ ખોળશે,આપણે તો છટકબારી જ ખોળીશું.
શિલ્પા પ્રજાપતિ..

અમે પણ એમ ન હતા.

અમે પણ એમ ન હતા.
હતો સંજોગ અમારો ખરાબ ને,
મન હતુ ઘણુ નાજુક.
બાકી અમે પણ એમ ન હતા.

માર ફુલો નો પડયો હતો ને,
અમે હતા પથ્થરના.
બાકી અમે પણ એમ ન હતા.

ના સહી શકયા વેદનાઓ ને,
કમી રહી શહનશીલતામાં.
બાકી અમે પણ એમ ન હતા.

જુઠો નયનો નો વરસાદ ને,
ને લખાણ ઝાંકળનું.
બાકી અમે પણ એમ ન હતા.

નથી આપવી કોઇ જીવતા સાબિતી,
વાંઝણી લાશ થશે સાક્ષી.
બાકી અમે પણ એમ ન હતા.
શિલ્પા પ્રજાપતિ..

વાંચકમિત્રોને ભેટ .

જીવી જવું પડશે.
જો આ મરણ પણ જીવી જવું પડશે.
લાશ પણ લેશે ઘણા લાકડાનો દાહ.
મારું જીવન આવ્યું ના કોઇ કામ માં.
લાશ ના વેઠી શકે એ લાકડાનો ભાર.
એક વૃક્ષના ઉછેર માટેય જીવવું પડશે.
બસ એટલે આ મરણ જીવી જવું પડશે.
શિલ્પા પ્રજાપતિ...

નવરાત્રિમાં સૌને શુભકામના......

નવરાત્રિમાં સૌને શુભકામના......
માં શકિત આજે બાળકો માંગે તુજ થી કંઈક.
તુ અવતાર લે હવે શિવ રૂપે સંસારમાં માં.
શિવ રૂપે નહી તો શકિત રૂપે પણ આવ માં.
બસ પાત્રતા તો તારી જ આપેલી છે માં.
દીવો પ્રગટાવવા દે તારા દરબારમા મને માં.
તારી મમતામાં ખોટ આવી કેમ અમ માટે માં?
અમને અળખામણા કેમ રાખ્યા તે કેમ માં ?
અમારી બાળ હઠ પણ તુ પુરી કર હવે માં.
અમ બાળકોની હર ભુલ ને ક્ષમા આપ માં
તારા નામનો ગરબો મોકલ મારા ચોકમાં માં.
શિલ્પા પ્રજાપતિ...

બોલાયેલા શબ્દના ગુલામ.......

વાહ! અમે તો બોલીને શબ્દના ગુલામ થયા.
પણ અમેય અમારો જ થાક ઉતારી લીધો ને,
બસ મનથી હલકાફુલ અમે જ બની ગયા હવે.
લો અમારા હાથનો થાક પણ ઉતરી ગયો હવે,
પાછા નવા શબ્દો ના સર્જનમાં વ્યસ્ત થયા,
તમને મળશે આંખમાંથી અનમોલ રત્નો હવે.
શિલ્પા પ્રજાપતિ..

યાદ નથી...

અરીસામાં મે મારું જ પ્રતિબિંબ જોયુ,
મારો જ ચહેરો પૂરો આખો દેખાયો મને.
પણ કાચ તૂટેલા મને દેખાયા શીદ ને?
મારી આંખોમાં જ મને ભ્રમ કેમ દેખાયો?
સ્વપ્ન વિખરાયેલા જોઇ લીધા હશે અમે,
પ્રયત્ન કરુ હજાર તોય ન થાય પુરા તે,
ના જોડાય તુટેલો કાચ કયારેય ફરી.
કે મને મારો જચહેરો યાદ રહયો નથી!
શિલ્પા પ્રજાપતિ..

કિસ્તુજી..

પ્રેમ માં પાસે હોવાની તો શરત ના હોય.
કોઇ ચાહે છે કોઈને એ વાત ગંભીર છે.
સ્નેહના સામ્રાજય માં દોસ્ત સોદો ના હોય.

દૂર આકાશ ને ધરાનું મિલન કિસ્તુજી ન હોય.
જો પૃથ્વી પર કુણુ કુણુ ઘાસ પથરાય છે.
ધરતીને આકાશ કંઇક કહે એ વાત ખાનગી છે.
શિલ્પા પ્રજાપતિ.....

હસાવવાનો પ્રયાસ ....

હસાવવાનો પ્રયાસ કર.
બધા પ્રયત્ન અને આયાસ છોડી દે,
એક હસેલી ક્ષ્રણ પણ યાદ કરી લે,
વષો સુધી તને હસાવતી રહેશે તે,
ભૂલી જા એક ગમને જો ભૂલાય તો,
આખા વિશ્ર્વના ગમ તને રડાવશે,
એક હક ભલે ના મળ્યો હોય પણ,
ઘણા નવો સંબધો પણ તને જીવાડશે,
નવું જીંવન ના આપો તો કાઇ નહીં,
રડતા કોઈને હસાવવાનો પ્રયાસ કર.
શિલ્પા પ્રજાપતિ..

ચિન્હો.......

શરુઆત જયા થી કરી હોય,
ત્યા પૂણૅવિરામ તો આવે નહિ.
બસ વચ્ચે અધુરા વાકય આવી,
ને અલ્પવિરામ મુકીને જાય છે.
ખોટુ લાગ્યુ છે કેમ તો વળી?
તો મુકવા પડે છે પશ્ર્ન ચિન્હ.
લો અમે થયા ગયા હવે મૌન,
તમે મુકો હવે ઉદગાર ચિન્હ !
જો કંઇ રહી જતુ હોય તોતે છે.
બે શબ્દ વચ્ચેની જગ્યા વળી,
બસ છો રહી એ ખાલી જગ્યા,
અમને બનીને રહેવા દો ત્યાં હવે,
શિલ્પા પ્રજાપતિ.....

કવિતા...

મારેય કયા વ્યથા ઓ ને લખવી હતી!
મારેય કયા દર્દ જોડે દોસ્તી કરવી હતી!

મારેય ફુલ જોડે તો મહેકવું જ હતુ ને!
બનવું હતુ જગતનો સુંદર જ છોડ ને!

મનેય નથી રસ કવિતા પૂરી કરવામાં,
પણ બસ હવે જીવન પૂરુ થતું નથી ને.

મે તો હકીકત ભૂલથી ચીતરી કાગળમાં,
બાકી ખુશી તો મળતી હશે બજારમાં જ.

અધુરી કવિતા તો પૂરી કરાવી દઊ,
પણ અધુરા જીવનને કેમ કરાવાય?

કદાચ જે વાત મન ના બોલી શકયુ,
તે વાત આજે કલમ તને પુછી રહી છે?

શિલ્પા પ્રજાપતિ અને જાનવી અંતાની...

(106) પરીક્ષ્રા કરવી હશે ...

પરીક્ષ્રા કરવી હશે અમારી પણ,
ખુદ પોતે જ પ્રશ્ર્નોમાં ઉલઝાયા,

મન ને તેની જાણ હતી કયારેક,
નેશ્ર્વાસ સાથે શ્ર્વાસ ભળી ગયા.
સાથ આપતા રહયા તે અમને.
વઘુ એકાંત માં મુકતા રહી ને,

પામવા નીકળ્યા હતા તે અમને,
મેળવી ને પણ ગુમાવી ગયા ને.
શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(105) વાગે છે.....

મારા શબ્દોની ધાર વાગે છે.
ને મારી જ એકલતા વાગે છે.

મુખથી જ કહેવાય જાય તો ,
તેમને ફરિયાદ જેવી લાગે છે.
જો ને માંગણી થઈ જાય તો,
તેમને મારી ધેલછા લાગે છે.
જીવવા માટે ધ્યેય મંગાય તો,
તો હતાશા જ મળી જાય છે.

કેવી રીતે કહુ કે હવે તો મને,
જીવન પણ બદતર લાગે છે.

શિલ્પા પ્રજાપતિ...

(104) ઉજવણી કરત.....

હવે આ મનને મનાવવું કેવી રીતે!
તેને શું ને કેવી રીતે સમજાવવાનું!
સત્ય સ્વીકારાય ગયુ તો ક્યારનુ છે.
તો પછી શાની આશા રોજ મારે છે?
આખંનુ મોતી પાંપણમાં સચવાઈ નહિ,
જો હોત ખુશી તો જગતમાં વહેંચત!
અવસર મળ્યો હોત તો ઊજવણી કરત!
અઘિકાર મળ્યો હોતતો વ્યથૅ નાજવા દેત.
શિલ્પા પ્રજાપતિ.....

(104) ચોરજે...

સમય પાસેથી પણ થોડી ક્ષણ ને ચોરજે,
મેઘધનુષ પાસે થી એકાદ રંગને ચોરજે,
સ્મરણોમાંથી મારી એકાદ વાત ને ચોરજે,
તને ચોરી કરતાય જો હું જ શીખવાડુ છું.
તને તો ખબર છે તુ પણ થોડો ચોર જ છે.
બસ મારે તમને ચોરતાય પકડવા છે હવે,
શિલ્પા પ્રજાપતિ...

(103) કાચ ને સપનું......

કાચ ને સપનું......

વિખરાયેલા તુટેલા કાચને વીણવાની કોશિશ છે.
વિખરાયેલા મારા આ બધા સ્વપ્ના નું શું કરુ?

જો રહી જાય કણ પણ તો વાગશે પગમાં વળી.
મનમાં ફસાયેલા મારા સ્વપ્ન ના ટુકડાનું શું કરુ?

વાગશે પગમાં તોય દદૅ થશે આખા શરીરને જ.
મળેલા બધા દદૉની તો કોને હવે ફરિયાદ કરુ?

પણ તૂટેલા કાચને વીણતા વીણતા જોવાય તો,
સ્વપ્નના ટુકડા વીણવાની કોશિશ બેસુમાર કરુ.

એક સાથે અનેક પ્રતિબિબ તેમાં જ દેખાશે સાચા.
ટુકડા અનેક ને એક પ્રતિબબ જોવાની કોશિશ કરુ.

જયારે કાચ આખો ત્યારે એક જ રુપ દેખાતું ને.
તુટેલા સ્વપ્ના ને સાંધવાની હું જોને કોશિશ કરુ.

શિલ્પા પ્રજાપતિ અને ધડકણ સર .....

(102) શહેર...

શહેર તારુ પણ ને મારુ પણ.

આપણા જ શહેરમાં આપણે,

કેવા સરસ અજનબી તો હતા,

આજે પરિચિત થયા તો કેમ?

શહેરને કેવી રીતે દોષ દેવાય?
શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(101) સમજ જે.

સમજાય તો સમજ જે.

શબ્દો હોઠ સુધી તો હતા,
પણ આકાર ના પામી શકયા.

વાત કહેવી તો પુરી હતી,
બસ અવસરની તક ચુકીયા,

ને હવે તો શું કહું વળી?
બસ સમજાય તો સમજ જે.

આ ઘડો છે તે આખો જ,
કાણો છે એમ ના વળી માનતા.

બસ પણિયારે મુકાયો નથી,
નહિતર પાણીથી છલકાતો હોત.
શિલ્પા પ્રજાપતિ...