(81) મારા હોવાનો અહેસાસ થવા દે....

શબ્દોને કાગળ પર રહેવા દે,
વિચારોને આજે વલોવાવા દે,
જગત ને આજે જાણ થવા દે,

મારી ચિતા પર કોઇ હશે કે કેમ?
આ લાશને કોઇ ઓળખશે કે કેમ?
પાછળ રડનારની વાત ના કરો!
આજે હસવા માટે જ અછત છે.

મારા હોવાનો અહેસાસ થવા દે!
બાકીતો મને એ ખબર રહેવા દે!
મારી કિંમત આજે મને થવા દે!
શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(2) Hindi poem

ये कोन से मुकाम पे लाकर छोडा,
न कोई भी खुशी न कोई भी गम!
नकोई उममीद या शिकवा-शिकायत,
न तो कोई भी हक या अधिकार है!
मन से तो हर बार दुवा ही निकले!
है ईश्व्वर गमको कहदो हमे छुकर रहे!
कोईभी हवाका झोका उनकी तरफ जाई,
बस ईन की खुशिया ही हो सायद जो,
हमारे जीनेकी बज बन कर रह जाए!
कोई नेक काम इन हाथो से हो जाए,
तो समजेकी तेरी मुलाकातभी हो गई!
चॉद भबे ही हमारा ना हो तो कयॉ!
दुरही सही रोशनी तो हमपर भी होगी!
शिल्पा प्रजापति...

(80) અશ્રુની તો કિંમત હશે?

ઘણુ મુખ થી કહેવાયુ તોય,
કેમ સમજણ પણ ના પડી?,
શબ્દ થઇ વહી ગયા જયારે,
સાગરના જળથી ધોવાય ગયા.
આમ અશ્રુની તો કિંમત હશે?
હાસ્ય થઇ ને ચુકવાતી રહી.
શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(79) શ્ર્વાસ પણ નામુકી દઉ તે જોજો,

સૂરજ આવ્યો નવો પ્રકાશ લઇ ને.
બીક લાગી શબ્દો ની પાછી ફરી.
શ્રવણ કર ફરી કડવા ઘુટ નવા આજે,
કોઇ કેમ ના સમજે એ બાબત છોડો?
સહન કરવાની કેમઆદત ના પાડી?
આ વૈભવ પણ તમને જ મુબારક,
તમારા ઘડતરમાં કાચા પડયા અમે.
માટીનું સુવાસિત મન સોંપાયુ હતું.
આજે પથ્થર કરીને તમે જ છોડયું.
ને રોજ સ્વામાન તો ઘવાય જ છે.
તોય શ્ર્વાસ ને કેમ શરમ આવતી?
મારા શ્ર્વાસ પણ નામુકી દઉ તેજોજો,
એટલી તો હવે હદ ના કરશો વળી,
બોલવું તો બધુ જ સરળ હોય છે ને.
એકવાર સાંભળવાનો પ્રયત્ન કરો,
કદાચ કિંમત હશે અમારી કોડીની.
હા, છે બઘી જ ખામી અમારામાં.
નવો મારગ તમે જ પંસદ કરી લો,
બસ મારા સ્વામાન સાથે રહેવા દો.
શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(78) કિંમત તેને જ ખબર હોય જેને ચુકવી હોય...

અન્ન ની કિંમત ભૂખ્યા ને જ ખબર હોય.
પાણીની કિંમત તરસ્યાને જ ખબર હોય.
જીંવવની કિંમત મરનારનેજ ખબર હોય.
સુખ ની કિંમત દુઃખીથનારનેજ ખબર હોય.
હાસ્યની કિંમત રડનાર ને જ ખબર હોય.
બાળકની કિંમત વાંઝિયાને જ ખબર હોય.
જીત ની કિંમત હારનાર ને જ ખબર હોય.
સમયની કિંમત તકચુકી જનારનેજ ખબરહોય.
પૈંસા ની કિંમત ગરીબ ને જ ખબર હોય.
મિત્રતાની કિંમત મિત્ર ને જ ખબર હોય.
વાણી ની કિંમત મુગા ને જ ખબર હોય.
શિલ્પા પ્રજાપતિ...

(77) જીંવન ના સફરનો ભાર લાગ્યો.

ઘરને આમ તો મે સજાવ્યું હતું,પણ કોઇ મહેમાન ભુલુ ના પડયું.
એક શબ્દની તરસની અછતમાં,ઘણી બઘીપદવી સમાજે પહેરાવી.
રંગોળીના એક રંગના અભાવેજ,મારી રંગોળી જ ફીકકી પડી ગઇ,
સહનશકિનના અભાવથી જ કેમ જીંવન ના સફરનો ભાર લાગ્યો?
શિલ્પા પ્રજાપતિ...

(76) પારકી ભૂમિ પોતાની લાગવા માંડી....(સાઉથ કોરિયા)

પોતાની ભૂમિની તો તુલના કોઇ ની જોડે ના જ હોય,
પણ પારકી ભૂમિ પણ પોતાની જેવી જ લાગવા માંડી.
ને તેને છોડતા સમયે તેને છોડવાનુંય મન નહીં થાય,
આ ભૂમિએ પગમૂકીને ઊભા રહેવાનો અધિકાર આપ્યો.
આટલું બધુતો કોઇએ પણ ના શીખવાડયું તેના સિવાય,
અહીંના ભોળા વતની તેમની ભાષામાં શીખવાડી ગયા.
એક નવા જીવનની આંગળી મૂક રહીને જ ચીંધી ગયા.
ને બસ જીવવા ની નવી કળા પણ શીખવાડી જ દીધી.
કદાચ મને ના આવડે તો તે કચાસ જ મારી કહેવાય!
માતૂભૂમિ પર ઊભા રહીને માટીથી માથે તિલક કરુતો,
આ બે હાથ જોડી ને અહીંની ભૂમિ ને વંદન તો કરું જ,
માતૂભૂમિનું ઋણ તો હજી માથે થી પણ ઉતયુ નથી ને,
ને આ ભૂમિનું નવું ઋણ આજે ફરી માથે ચડી રહયુ છે.

શિલ્પા પ્રજાપતિ...

આ કવિતા જ નથી ખરેખર કોરિયાના લોકો ખૂબ જ ભોળા,દયાળુ ને મદદ કરે તેવા છે.તેમને માન આપવાની દિલથી જ ઇરછા થઇ જાય તેવા.....મને અહીંના વતની માટે હંમેશા માન રહેશે...પારકા ને પોતાના કરવા જેવો સરસ અનુભવ અહીં વણૅન કયુ છે..

(75) સ્વપન જોવા નો અધિકાર પણ ન હતો .

ભીંના વરસાદની કોમળ બુંદની અપેક્ષા હશે,

ને ભીંના નયનની વાદળીની મુલાકાત થઇ.

સ્વપન જોવા નો અધિકાર પણ ન હતો ને !

નેકયા અધિકારથી વળી નજર બસ થઇ ગઇ?

શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(74) મરણસમયે મારી ચિતા સાથે બાળજે.

મારા મરેલા ઘણા હિસ્સામાંનો એક ભાગછે.
મારી એક અમાનત સમજી જીંવત રાખજે.
મારી પાસે જે સ્વપન છે તેને સાકાર કરજે,
મારા વિચારોમાંના એકાદ નેતો અનુસરજે.
મારી પાસે કુદરતનો આપેલ કોરો કાગળછેં.
મારા મરણસમયે મારી ચિતા સાથે બાળજે.
શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(73) બાળકના આગમનની ખુશીમાં

તમે શુભ ચોધડીયું જોંયુ ને આવ્યા,
બસ,તમારા માસુમ ચહેરો જોયો ને.
તો દુનિયાની બધી ઠગાઇ બી ભુલાઇ.
તમારું આ માસુમ સ્મિત જોઇને તો,
અમારા તમામ ગમ પણ ભુલી ગયા.
તમારા એક આંસુની કિંમત માટે તો,
અમે તમામ મિલ્કત લૂંટાવા તૈયાર.
તમારા પગલે તો અમે સાથૅક થયા,
અમારું નામ ઉજવળ રહે તેમ કરજો.
આજે ફરી બાળક બનવાની તક આપી.
કદરતના ફરી દશૅન તમારામાં થયા.
તમારા નામની પાછળ અમારું લખાયું.
શિલ્પા પ્રજાપતિ...

(72) હકીકતથીતો અમે પરિચિતજ થઇ ચુકયા છેં.

દિવસે નરી આંખેતો આભમાં તારા નાજ ગણાય,
એટલે તો અમે આભ તરફ જોવાનુંય છોડી દીધું.

બસ સુરજ એ તો રોશની આપતો આવ્યો છેં માટે,
બાકી અમનેતો અંધકાર કયા છોડવા માંગે જ છેં?

આશ્ર્વાસ નો તો આમ અજનબી જેવા જ હોય છેં.
બાકી હકીકતથીતો અમે પરિચિતજ થઇ ચુકયા છેં.

શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(71) વહેમ લાગે છેં?

જીવન નો આમ ભાર કેમ લાગે છે?
ને જીવવા નો થાક શાનો લાગે છે?
ક્ષણો કેમ અટકેલી હોયતેમ લાગેછે?
ને સમય નવી કેવી કસોટી માંગે છે?
મને મારાજ શ્ર્વાસ કેમ ભારે પડે છે?
મારા વિચારો કેમ બોદલા લાગે છે?
કુદરત કેમ મારા પર વહેમ રાખે છે?

શિલ્પા પ્રજાપતિ....

hindi -(1) ईश्र्व्रर तु हमपर जरासी कुपा रख

केसे बताये कोन सी बात हमे चुभी!
हमेतो सबकुछ भुलाकर ही जीना है!

गेरोको तो हमने कबका माफ किया,
अपनोसे तो शिकायत कया करे हम?

ये ईश्र्व्रर तु हमपर जरासी कुपा रख!
पुरे जमाने की दुवातो मेरे साथ ही है!

शिल्पा प्रजापति..

(70) ઋતુ..

મને ચોમાસના વાદળ સાથેના સરખાવો,
આંખને તો વાદળ બનવાની આદત હોય.

મને ઉનાળાના તાપ સાથે ના સરખાવો,
ગુસ્સોતો ક્ષણિક સૂયૅના તાપ જેવો હોયછે.

મને શિયાળાની ઠંડી સાથે ના સરખાવો,
બસ લાચાર છે, તેથી થથરી જવાય છે.
શિલ્પા પ્રજાપતિ.....

(69) જીંવનથી જ છુંટાય તો સારું

ધણા ઝખ્મો સહન થઇ ચુકયા છે.
ને કડવા ઘુટોતો પી લીધા પણ છે.

હવે શું બાકી રહયું છે હજી પણ?
કેમ જીવન મારો પીછો કરે હજી?

બસ સહન નહિ થાય તેમ પણ,
અમે તો સ્વીકારી ચુકયા છે હવે.

બસ દુનિયા ની નજરથી છુટવું છે.
ને આ જીંવનથીજ છુટાય તો સારું!

શિલ્પા પ્રજાપતિ.....

(68) ખુશી લુંટાવા માટે?

કેમ આવે છે અહી ખુશી લુંટાવા માટે?
મારા દામનના ગમ તને પણ દઝાડશે.

ન કર કોઇ કોશિશ પણ વધારે હવે,
મારા ગમને શીદને વધારી દીધા?

મારાથી કોઇ ઉમ્મિદ ના કરીશ વધારે,
ને ખાલી હાથે જ પાછા ફરવું પડશે.

બસ ખુશીઓ ને જ સમેટવામાં રહેજે,
મને રહેવા દે મારી જ એકલતા જોડે.

બસ તને સમજણ વહેલી પડી જરા,
નેમને લખતા થોડી વાર લાગી જરા.

શિલ્પા પ્રજાપતિ....

(67) અચાનક..

અમે તો કોઇ નશામાં ચકચુર ન હતા,
સુખ ના શિખર પર પહોચી ગયા તા.

પણ અચાનક જ આમ શું બની ગયું?
આ વળી કેવી તો હવા આવી કે આંધી!
અમે અચાનક જ નીચે ઊભા રહી ગયા,

નેહવે શિખરને જોવા નજર ઉચી કરીએ,
હવે ફરી ચડાશે કેમતે વિચારીએ છીએ?

શિલ્પા પ્રજાપતિ.....

(66) ઓળખાણય ના મળી

અમે કોઈ ખજાનો તો માંગ્યો નહતો!
ના તો કોઇ નામના ચાહી પણ હતી.

ને કયા કોઇ સુષિટી સજન કરવી હતી?
બસ ,એકાદ બે વાર તક જોઇતી હતી.

માત્ર અમારો અઘિકાર માંગ્યો હતો અમે,
અમને તો અમારી ઓળખાણય ના મળી!

શિલ્પા પ્રજાપતિ

(65) તપ તુટશે,

For God
વષો થી બીલી ચડાવવા નું તપ તુટશે,
લાગે છે! એમ આ વષૅ જશે હવે ખાલી,

અમને હવે તારામાં ભરોસો રહયો નથી,
ને તને બીલી ચડાવે પ્રેમથી તેવો મોહ,

શું થાય?પપ્થ્થરને કયા વળી થાય દદૅ?
બસ માનવ થઇને જીવવું અઘરુ હોય છે.

બાકી શંકર બનવું કયા કઠિન પણ હોયછે?
ઝેર તોઘણા માનવો પણ પી લેતા હોયછે.

તુ પચાવી ને જીવી છે,ગયો માટે શંકર છે.
હવે પીવાની કે પચાવવાની તાકાત નથી,

બસ તમને સમય મળે જરા સમાઘિ માંથી,
ત્યારે કેહેશો કયારે કરુ ફરી ભરોસો તારા પર?
શિલ્પા પ્રજાપતિ

(64) પ્રયત્ન..

લોકોને ખાલી એવો અનુભવ થયો છે.
અમે ખુબ હસાવી એ બઘા ને છીએ.

પણ લોકો ને કયા છે! ખબર,આ તો
અમારા હસવાનો પણ પ્રયત્ન છીએ,

લોકો ને પણ એવી જાણ થઇ રહી છે.
અમને એકાંત ખુબ ગમી રહયુ છે.

કોણ સમજાવે એ લોકો ને હવે એ ?
અવે ભીંડ અમને માફક આવતી નથી,

શિલ્પા પ્રજાપતિ